Herodotus, The Histories

Maryam Foradi /
  • Created on 2018-06-05 08:27:06
  • Modified on 2018-06-05 08:33:09
  • Translated by Godley, Alfred Denis
  • Aligned by Maryam Foradi
Ἑλληνική
English
فارسی
urn:cts:greekLit:tlg0016.tlg001.perseus-grc2:1.1.1
urn:cts:greekLit:tlg0016.tlg001.perseus-eng2:1.1.1
Ἡροδότου Ἁλικαρνησσέος ἱστορίης ἀπόδεξις ἥδε , ὡς μήτε τὰ γενόμενα ἐξ ἀνθρώπων τῷ χρόνῳ ἐξίτηλα γένηται , μήτε ἔργα μεγάλα τε καὶ θωμαστά , τὰ μὲν Ἕλλησι τὰ δὲ βαρβάροισι ἀποδεχθέντα , ἀκλεᾶ γένηται , τά τε ἄλλα καὶ διʼ ἣν αἰτίην ἐπολέμησαν ἀλλήλοισι .
This is the display of the inquiry of Herodotus of Halicarnassus , so that things done by man not be forgotten in time , and that great and marvelous deeds , some displayed by the Hellenes , some by the barbarians , not lose their glory , including among others what was the cause of their waging war on each other .
این نمای تاریخ هرودوت هالیکارناسی است که نه آنچه زاده آدمی است در گذر زمان رنگ باخته شود نه کارهای بزرگ و خارق‌العاده‌ای که برخی از یک سو توسط یونانی‌های و برخی توسط بربرها به نمایش درآمده و بی‌نام‌و‌نشان شوند و دیگر آنچه باعث جنگ با دیگران شد .

( 9 ) 20% GRC
( 36 ) 80% GRC - ENG

( 46 ) 74% GRC - ENG
( 16 ) 26% ENG

( 46 ) 74% GRC - ENG
( 16 ) 26% ENG

Rumi:Mathnawi.Vorrede (Verse 11-20)

Awije Bahrami /
  • Created on 2018-06-04 13:02:16
  • Modified on 2018-06-04 15:37:29
  • Translated by Awije Bahrami
  • Aligned by Awije Bahrami
فارسی
English
Deutsch


11 نی حریف هر که از یاری برید
پرده هااش پرده های ما درید



12 همچو نی زهری و تریاقی که دید
همچو نی دمساز و مشتاقی که دید



13 نی حدیث راه پر خون می کند
قصه های عشق مجنون می کند



14 محرم این هوش جز بیهوش نیست
مر زبان را مشتری چون گوش نیست



15 در غم ما روز ها بیگاه شد
روز ها با سوز ها همراه شد



16 روزها گر رفت گو رو باک نیست
تو بمان ای آنک چون تو پاک نیست

17 هر که جز ماهی ز آبش سير شد
هر که بی روزيست روزش دير شد

18 در نيابد حالِ پخته هيچ خام
پس سخن کوتاه بايد والسلام

19 بند بگسل باش آزاد ای پسر
چند باشی بندِ سيم و بندِ زر

20 گر بريزی بحررا در کوزۀ
چند گُنجد قسمت يک روزۀ
11 The reed is the comrade of every one who has been parted from a friend : its strains pierced our hearts .

12 Who ever saw a poison and antidote like the reed ? Who ever saw a sympathiser and a longing lover like the reed ?
13 The reed tells of the Way full of blood
and recounts stories of the passion of Majnun .

14 Only to the senseless is this sense confided :
the tongue hath no customer save the ear .

15 In our woe the days ( of life ) have become untimely :
our days travel hand in hand with burning griefs .

16 If our days are gone , let them go ! ’tis no matter .
Do Thou remain , for none is holy as Thou art !

17 Whoever is not a fish becomes sated with His water ;
whoever is without daily bread finds the day long .

18 None that is raw understands the state of the ripe :
therefore my words must be brief . Farewell !

19 O son , burst thy chains and be free !
How long wilt thou be a bondsman to silver and gold ?

20 If thou pour the sea into a pitcher ,
how much will it hold ? One day’s store .
11 Getrennter Liebenden Gefährtin sie ,
Zerreißt das Innerste die Melodie .

12 Als Gift , als Gegengift stets unvergleichlich ,
An Mitgefühl und Sehnsucht unerreichlich ,

13 Gibt sie vom Pfad im Blute uns Bericht ,
Von Medschnuns Liebe singt sie manch Gedicht .

14 Vertraut mit diesem Sinn ist nur der Tor ,
Gleichwie der Zunge Kundsmann nur das Ohr .

15 In Leid sind unsre Tage hingeflogen ,
Und mit den Tagen Plagen mitgezogen !

16 Und ziehn die Tage , laß sie ziehn in Ruh‘ ,
O du der Reinen Reinster , daure du !

17 Den Fisch nur sättigt nie die Flut , doch lang
Sind des Darbenden Tage , lang und bang .

18 Aber mein Wort sei kurz ; versteht doch nicht
Der Rohe , was der Vielgeprüfte spricht .

19 Sei frei , mein Knabe , und durchbrich die Schranke ,
Zu lang war Gold und Silber dein Gedanke !

20 Denn gössest du das Meer in einen Krug ,
Was faßt er ? Kaum für einen Tag genug .

( 15 ) 11% FAR
( 126 ) 89% FAR - ENG

( 162 ) 72% FAR - ENG
( 62 ) 28% ENG

( 162 ) 72% FAR - ENG
( 62 ) 28% ENG

Shanameh-Sikandar-Part 3

Maryam Foradi / Persian Poetry
  • Created on 2018-05-29 12:38:41
  • Modified on 2018-05-29 12:59:22
  • Translated by Arthur George Warner and Edmond Warner
  • Aligned by Maryam Foradi
فارسی Transliterate
English
دلارای چون آن سخنها شنید
یکی باد سرد از جگر برکشید

ز دارا ز دیده ببارید خون
که بد ریخته زیر خاک اندرون

نویسندهٔ نامه را پیش خواند
همه خون ز مژگان به رخ برفشاند

مر آن نامه را خوب پاسخ نوشت
سخنهای با مغز و فرخ نوشت

نخست آفرین کرد بر کردگار
جهاندار دادار پروردگار

دگر گفت کز کار گردان سپهر
کزویست پرخاش و آرام و مهر

همی فر دارا همی خواستیم
زبان را به نام وی آراستیم

کنون چون زمان وی اندر گذشت
سر گاه او چوب تابوت گشت

ترا خواهم اندر جهان نیکوی
بزرگی و پیروزی و خسروی

به کام تو خواهم که باشد جهان
برین آشکارا ندارم نهان

شنیدم همه هرچ گفتی ز مهر
که از جان تو شاد بادا سپهر

ازان دخمه و دار وز ماهیار
مکافات بدخواه جانوشیار

چو خون خداوند ریزد کسی
به گیتی درنگش نباشد بسی

دگر آنک جستی همی آشتی
بسی روز با پند بگذاشتی

نیاید ز شاهان پرستندگی
نجوید کس از تاجور بندگی

به جای شهنشاه ما را توی
چو خورشید شد ماه ما را توی

مبادا به گیتی به جز کام تو
همیشه بر ایوانها نام تو

دگر آنک از روشنک یاد کرد
دل ما بدان آرزو شاد کرد

پرستندهٔ تست ما بنده‌ایم
به فرمان و رایت سرافگنده‌ایم

درودت فرستاد و پاسخ نوشت
یکی خوب پاسخ بسان بهشت

چو شاه زمانه ترا برگزید
سر از رای او کس نیارد کشید

نوشتیم نامه سوی مهتران
به پهلو نژادان جنگاوران

که فرمان داراست فرمان تو
نپیچد کسی سر ز پیمان تو

فرستاده را جامه و بدره داد
ز گنجش ز هرگونه‌ای بهره داد

چو رومی به نزد سکندر رسید
همه یاد کرد آنچ دید و شنید

وزان تخت و آیین و آن بارگاه
تو گفتی که زنده‌ست بر گاه شاه

سکندر ز گفتار او گشت شاد
به آرام تاج کیی بر نهاد
When Dilárái heard this she heaved a sigh ,
And weeping for Dárá in tears of blood ,
So that the dust beneath was saturate ,
Called for a scribe and wrote a fair response
In well instructed terms and well inspired .
She first gave praises to the Omnipotent ,
The Lord of counsel , peace , and excellence ,
Then : " From the process of revolving heaven
Whence are strife , peace , and love , we used to ask
All Grace upon Dárá ' s behalf and made
His name the jewel of our tongues ; but since
His day is over , and he is enthroned
Upon a coffin-board , it is for thee ,
And thee alone , that I ask blessings , might ,
With triumph , kingship , and the world ' s obedience ;
I ask it openly without reserve ,
For I have heard ( may heaven joy in thy soul ! )
What courteously thou hast conveyed to me
About the obsequies of Sháh Dárá ,
How Máhiyár was gibbeted and how
Malevolent Jánúsiyár was punished .
Brief is his life that murdereth his master .
Thou hast sought peace , too , and passed many a day
In counsel . Service is not for the Sháhs ,
And none expecteth thraldom in the great .
Thou ' rt in Dárá ' s place , who was king of kings ,
And as the Sun hath set thou art our Moon .
Since he that was the monarch of the age
Chose thee not one will dare transgress his rede .
Next as to what he said of Rúshanak ,
That wish of his which made our heart rejoice :
She is thine handmaid , and we are thy slaves ;
We bow our heads to thy command and will .
She sendeth greetings and hath writ to thee
A letter like the garth of Paradise .
We have , moreover , written to the magnates ,
The frontier-chieftains and the men of war ,
That thy commands are as Dárá ' s commands ,
And none will swerve from fealty to thee . "
She gave the envoy purses , slaves , and treasures
Of all kinds . When that Rúman reached Sikandar ,
And told what he had seen and heard of court ,
Of precedents obtaining , and of throne ,
Whereon thou hadst declared : " The Sháh still liveth "
Sikandar was rejoiced at what was said ,
And placed the crown in peace upon his head .

( 103 ) 34% FAR
( 198 ) 66% FAR - ENG

( 256 ) 59% FAR - ENG
( 178 ) 41% ENG

Pollux, Onomasticon 7.177

Stylianos Chronopoulos / Pollux, Onomasticon
  • Created on 2018-05-22 20:45:26
  • Modified on 2018-05-22 21:21:53
  • Translated by Stelios Chronopoulos
  • Aligned by Stylianos Chronopoulos
onomasiological field "myrepos": Poll. 7.177. Translated into German by Stelios Chronopoulos (reference work: "Handwörterbuch der Griechischen Sprache", F. Passow – V. C. F. Rost – F. Palm, Darmstadt 2004 (original edn. 1841).
Ἑλληνική Transliterate
Deutsch

( 0 ) 0% GRC
( 68 ) 100% GRC - DEU

( 78 ) 87% GRC - DEU
( 12 ) 13% DEU

Catullus 8 (revised)

Max Fan /
  • Created on 2018-05-18 14:54:44
  • Modified on 2018-05-21 04:59:01
  • Translated by MF
  • Aligned by Max Fan
Latin
English
English
Miser Catulle , desinas ineptire ,
et quod vides perisse perditum ducas .
fulsere quondam candidi tibi soles ,
cum ventitabas quo puella ducebat
amata nobis quantum amabitur nulla .
ibi illa multa tum iocosa fiebant ,
quae tu volebas nec puella nolebat ,
fulsere vere candidi tibi soles .
nunc iam illa non vult : tu quoque impotens noli ,
nec quae fugit sectare , nec miser vive ,
sed obstinata mente perfer , obdura .
vale puella , iam Catullus obdurat ,
nec te requiret nec rogabit invitam .
at tu dolebis , cum rogaberis nulla .
scelesta , vae te , quae tibi manet vita ?
quis nunc te adibit ? cui videberis bella ?
quem nunc amabis ? cuius esse diceris ?
quem basiabis ? cui labella mordebis ?
at tu , Catulle , destinatus obdura .
Wretched Catullus , you should stop being silly ,
and you should consider destroyed what you see was lost .
The sun used to shine white to you ,
When you coming often to where the girl lead
Having been loved by us as much as no girl will ever be loved .
There those many pleasant things then happen
which you wished , and the girl doesn’t not willing
The sun truly was shining bright on you
Now already she does not want you , you are powerless don’t
And don’t follow she who runs away , and don’t live wretchedly
but the determined mind you carry , you persist with
goodbye girl , now Catullus persists
And , Catullus will not seek you and will not ask for you unwillingly
but you will be hurt , when you won’t be asked by anyone
wicked Lesbia , darn you , what life remains to you ?
Now who will approach you ? To whom will you seem pretty ?
Now who will you love ? Whose will you be spoken of to be ?
Who will you kiss ? Whose lips will you nibble ?
But you , Catullus , persist determinedly .
Woe-full Catullus ! cease to play the fool
And what thou seest dead as dead regard !
Whilòme the sheeniest suns for thee did shine
When oft-a-tripping whither led the girl
By us beloved , as shall none be loved .
There all so merry doings then were done
After thy liking , nor the girl was loath .
Then certès sheeniest suns for thee did shine .
Now she ' s unwilling : thou too ( hapless ! ) will
Her flight to follow , and sad life to live :
Endure with stubborn soul and still obdure .
Damsel , adieu ! Catullus obdurate grown
Nor seeks thee , neither asks of thine unwill ;
Yet shalt thou sorrow when none woos thee more ;
Reprobate ! Woe to thee ! What life remains ?
Who now shall love thee ? Who ' ll think thee fair ?
Whom now shalt ever love ? Whose wilt be called ?
To whom shalt kisses give ? whose liplets nip ?
But thou ( Catullus ! ) destiny-doomed obdure .

( 1 ) 1% LAT
( 140 ) 99% LAT - ENG

( 203 ) 100% LAT - ENG
( 1 ) 0% ENG

( 203 ) 100% LAT - ENG
( 1 ) 0% ENG

Catullus 8

Max Fan /
  • Created on 2018-05-18 14:42:29
  • Modified on 2018-05-18 14:50:59
  • Aligned by Max Fan
Latin
English
English
Miser Catulle , desinas ineptire ,
et quod vides perisse perditum ducas .
fulsere quondam candidi tibi soles ,
cum ventitabas quo puella ducebat
amata nobis quantum amabitur nulla .
ibi illa multa tum iocosa fiebant ,
quae tu volebas nec puella nolebat ,
fulsere vere candidi tibi soles .
nunc iam illa non vult : tu quoque impotens noli ,
nec quae fugit sectare , nec miser vive ,
sed obstinata mente perfer , obdura .
vale puella , iam Catullus obdurat ,
nec te requiret nec rogabit invitam .
at tu dolebis , cum rogaberis nulla .
scelesta , vae te , quae tibi manet vita ?
quis nunc te adibit ? cui videberis bella ?
quem nunc amabis ? cuius esse diceris ?
quem basiabis ? cui labella mordebis ?
at tu , Catulle , destinatus obdura .
Wretched Catullus , you should stop being silly ,
and you should consider destroyed what you see was lost .
The sun used to shine white to you ,
When you coming often to where the girl lead
Having been loved by us as much as no girl will ever be loved .
There those many pleasant things then happen
which you wished , and the girl doesn’t not willing
The sun truly was shining bright on you
Now already she does not want you , you are powerless don’t
And don’t follow she who runs away , and don’t live wretchedly
but the determined mind you carry , you persist with
goodbye girl , now Catullus persists
And , Catullus will not seek you and will not ask for you unwillingly
but you will be hurt , when you won’t be asked by anyone
wicked Lesbia , darn you , what life remains to you ?
Now who will approach you ? To whom will you seem pretty ?
Now who will you love ? Whose will you be spoken of to be ?
Who will you kiss ? To whom you will nibble their lips ?
But you , Catullus , persist determinedly .
Woe-full Catullus ! cease to play the fool
And what thou seest dead as dead regard !
Whilòme the sheeniest suns for thee did shine
When oft-a-tripping whither led the girl
By us beloved , as shall none be loved .
There all so merry doings then were done
After thy liking , nor the girl was loath .
Then certès sheeniest suns for thee did shine .
Now she ' s unwilling : thou too ( hapless ! ) will
Her flight to follow , and sad life to live :
Endure with stubborn soul and still obdure .
Damsel , adieu ! Catullus obdurate grown
Nor seeks thee , neither asks of thine unwill ;
Yet shalt thou sorrow when none woos thee more ;
Reprobate ! Woe to thee ! What life remains ?
Who now shall love thee ? Who ' ll think thee fair ?
Whom now shalt ever love ? Whose wilt be called ?
To whom shalt kisses give ? whose liplets nip ?
But thou ( Catullus ! ) destiny-doomed obdure .

( 125 ) 89% LAT
( 16 ) 11% LAT - ENG

( 20 ) 10% LAT - ENG
( 186 ) 90% ENG

( 20 ) 10% LAT - ENG
( 186 ) 90% ENG

Rumi: Mathnawi. Vorrede (Verse 1-35)

Marion Mueller /
  • Created on 2018-05-18 11:41:53
  • Modified on 2018-05-23 16:29:13
  • Aligned by Marion Mueller
فارسی
English
Deutsch
بسم الله الرحمن الرحيم

1 بشنو از نی چون حکایت می کند
از جداییها شکایت می کند

2 کز نیستان تا مرا ببریده اند
از نفیرم مرد و زن نالیده اند

3 سینه خواهم شرحه شرحه از فراق
تا بگویم شرح درد اشتیاق

4 هر کسی دور ماند از اصل خویش
باز جوید روزگار وصل خویش

5 من بهر جمعیتی نالان شدم
جفت بدحالان و خوش حالان شدم

6 هر کسی از ظن خود شد یار من
از درون من نجست اسرار من

7 سر من از ناله ی من دور نیست
لیک چشم و گوش را آن نور نیست

8 تن ز جان و جان ز تن مستور نیست
لیک کس را دید جان دستور نیست

9 آتشست این بانگ نای و نیست باد
هر که این آتش ندارد نیست باد

10 آتش عشقست کاندر نی فتاد
جوشش عشقست کاندر می فتاد

11 نی حریف هر که از یاری برید
پرده هااش پرده های ما درید

12 همچو نی زهری و تریاقی که دید
همچو نی دمساز و مشتاقی که دید

13 نی حدیث راه پر خون می کند
قصه های عشق مجنون می کند

14 محرم این هوش جز بیهوش نیست
مر زبان را مشتری چون گوش نیست

15 در غم ما روز ها بیگاه شد
روز ها با سوز ها همراه شد

16 روزها گر رفت گو رو باک نیست
تو بمان ای آنک چون تو پاک نیست

17 هر که جز ماهی ز آبش سير شد
هر که بی روزيست روزش دير شد

18 در نيابد حالِ پخته هيچ خام
پس سخن کوتاه بايد والسلام

19 بند بگسل باش آزاد ای پسر
چند باشی بندِ سيم و بندِ زر

20 گر بريزی بحررا در کوزۀ
چند گُنجد قسمت يک روزۀ

21 کوزۀ چشم حريصان پر نشد
تا صدف قانع نشد پر دُر نشد

22 هر کرا جامه ز عشقی چاک شد
او ز حرص و جملۀ عيبی پاک شد

23 شاد باش ای عشقِ خوش سودای ما
ای طبيت جملۀ علتهای ما

24 ای دوای نخوت و ناموسِ ما
ای تو افلاطون و جالينوس ما

25 جسم خاک از عشق بر افلاک شد
کوه در رقص آمد و چالاک شد

26 عشق جان طور آمد عاشقا
طور مست و خَرَّ موسی صاعقا

27 با لب دمسازِ خود گر جفتمی
همچو نی من گفتنیها گفتمی

28 هرک او از هم زبانی شد جدا
بی زبان شد گرچه دارد صد نوا

29 چونک گل رفت و گلستان در گذشت
نشنوی زآن پس ز بلبل سر گذشت

30 جمله معشوقست و عاشق پردۀ
زنده معشوقست و عاشق مردۀ

31 چون نباشد عشق را پروای او
او چو مرغی ماند بی پر وای او

32 من چگونه هوش دارم پيش و پس
چون نباشد نورِ يارم پيش و پس

33 عشق خواهد کين سخن بيرون بود
آينه غمّاز نبود چون بود

34 آينه ات دانی چرا غمّاز نيست
زآنک زنگار از رخش ممتاز نيست

35 بشنويد ای دوستان اين داستان
خود حقيقت نقدِ حال ماست آن
In the Name of God the Merciful , The Compassionate .

1 Listen to the reed how it tells a tale ,
complaining of separations

2 Saying , " Ever since I was parted from the reed-bed ,
my lament hath caused man and woman to moan .

3 I want a bosom torn by severance ,
that I may unfold ( to such a one ) the pain of love-desire .

4 Every one who is left far from his source
wishes back the time when he was united with it .

5 In every company I uttered my wailful notes ,
I consorted with the unhappy and with them that rejoice .

6 Every one became my friend from his own opinion ;
none sought out my secrets from within me .

7 My secret is not far from my plaint ,
but ear and eye lack the light ( whereby it should be apprehended ) .

8 Body is not veiled from soul , nor soul from body ,
yet none is permitted to see the soul .

9 This noise of the reed is fire , it is not wind :
whoso hath not this fire , may he be naught !

10 ’Tis the fire of Love that is in the reed ,
’tis the fervour of Love that is in the wine .

11 The reed is the comrade of every one who has been parted from a friend :
its strains pierced our hearts .

12 Who ever saw a poison and antidote like the reed ?
Who ever saw a sympathiser and a longing lover like the reed ?

13 The reed tells of the Way full of blood
and recounts stories of the passion of Majnun .

14 Only to the senseless is this sense confided :
the tongue hath no customer save the ear .

15 In our woe the days ( of life ) have become untimely :
our days travel hand in hand with burning griefs .

16 If our days are gone , let them go ! ’tis no matter .
Do Thou remain , for none is holy as Thou art !

17 Whoever is not a fish becomes sated with His water ;
whoever is without daily bread finds the day long .

18 None that is raw understands the state of the ripe :
therefore my words must be brief . Farewell !

19 O son , burst thy chains and be free !
How long wilt thou be a bondsman to silver and gold ?

20 If thou pour the sea into a pitcher ,
how much will it hold ? One day’s store .

21 The pitcher , the eye of the covetous , never becomes full :
the oyster-shell is not filled with pearls until it is contented .

22 He ( alone ) whose garment is rented by a ( mighty ) love
is purged of covetousness and all defect .

23 Hail , O Love that bringest us good gain
thou that art the physician of all our ills ,

24 The remedy of our pride and vainglory ,
our Plato and our Galen !

25 Through Love the earthly body soared to the skies :
the mountain began to dance and became nimble .

26 Love inspired Mount Sinai , O lover ,
( so that ) Sinai ( was made ) drunken and Moses fell in a swoon .

27 Were I joined to the lip of one in accord with me ,
I too , like the reed , would tell all that may be told ;

28 ( But ) whoever is parted from one who speaks his language
becomes dumb , though he have a hundred songs .

29 When the rose is gone and the garden faded ,
thou wilt hear no more the nightingale’s story .

30 The Beloved is all and the lover ( but ) a veil ;
the Beloved is living and the lover a dead thing .

31 When Love hath no care for him ,
he is left as a bird without wings . Alas for him then !

32 How should I have consciousness ( of aught ) before or behind
when the light of my Beloved is not before me and behind ?

33 Love wills that this Word should be shown forth :
if the mirror does not reflect , how is that ?

34 Dost thou know why the mirror ( of thy soul ) reflects nothing ?
Because the rust is not cleared from its face .

35 O my friends , hearken to this tale :
in truth it is the very marrow of our inward state .
1 Hör’ auf der Flöte Rohr , was es verkündet ,
Hör’ , wie es klagt , von Sehnsuchtsschmerz entzündet :

2 „Als man mich abschnitt am beschilften See ,
Da weinte alle Welt bei meinem Weh .

3 Ich such’ ein sehnend Herz , in dessen Wunde
Ich gieße meines Trennungsleides Kunde :

4 Sehnt doch nach des Zusammenweilens Glück
Der Heimatferne allzeit sich zurück .

5 Klagend durchzog ich drum die weite Welt ,
Und Schlechten bald , bald Guten beigesellt ,

6 Galt jedem ich als Freund und als Gefährte ,
Und keiner fragte , was mein Herz beschwerte .

7 Und doch so fern ist’s meiner Klage nicht ,
Den Sinnen nur fehlt der Erkenntnis Licht .

8 So find auch Seel’ und Leib einander klar ,
Doch welchem Aug’ stellt’ je ein Geist sich dar ? "

9 Kein Hauch , nein Feuer sich dem Rohr entwindet .
Verderben dem , den diese Glut nicht zündet !

10 Der Liebe Glut ist’s , die im Rohre saust ,
Der Liebe Seufzen , das im Wein aufbraust .

11 Getrennter Liebenden Gefährtin sie ,
Zerreißt das Innerste die Melodie .

12 Als Gift , als Gegengift stets unvergleichlich ,
An Mitgefühl und Sehnsucht unerreichlich ,

13 Gibt sie vom Pfad im Blute uns Bericht ,
Von Medschnuns Liebe singt sie manch Gedicht .

14 Vertraut mit diesem Sinn ist nur der Tor ,
Gleichwie der Zunge Kundsmann nur das Ohr .

15 In Leid sind unsre Tage hingeflogen ,
Und mit den Tagen Plagen mitgezogen !

16 Und ziehn die Tage , laß sie ziehn in Ruh‘ ,
O du der Reinen Reinster , daure du !

17 Den Fisch nur sättigt nie die Flut , doch lang
Sind des Darbenden Tage , lang und bang .

18 Aber mein Wort sei kurz ; versteht doch nicht
Der Rohe , was der Vielgeprüfte spricht .

19 Sei frei , mein Knabe , und durchbrich die Schranke ,
Zu lang war Gold und Silber dein Gedanke !

20 Denn gössest du das Meer in einen Krug ,
Was faßt er ? Kaum für einen Tag genug .

21 Voll wird des Geiz’gen Aug’ nie ; doch verleiht
Der Muschel Perlen die Genügsamkeit .

22 Wem immer Liebe riß das Kleid entzwei ,
Der ist von Geiz und aller Schande frei .

23 O Liebe , du mein süßes Weh , Heil dir ,
Meiner Gebresten Balsam , für und für !

24 Du heilst von Scham und Hochmut mein Gemüte ,
O du der alten Weisen schönste Blüte !

25 Den Leib von Staub ließ Lieb‘ gen Himmel schweben ,
Der Berg zerbarst , den Liebe macht erbeben ;

26 O Freund , Horeb ist worden liebestrunken ,
Und Moses ist ohnmächtig hingesunken !

27 Wär‘ mir der , den ich liebe , Mund an Mund
Vereint , o manches wollt‘ ich tun auch kund .

28 Doch stumm ist selbst , wer hundert Weisen kennt ,
Ist er von dem , der ihn versteht , getrennt .

29 Wenn Lenz entflohn , wenn hin die Zeit der Rosen ,
Hörst du nicht mehr die Nachtigallen kosen .

30 Zwei Wesen Lieb‘ zu einem Ding verwebt ,
Tot ist , was liebt , nur das Geliebte lebt .

31 Dem Vogel , der die Fittiche verloren ,
Gleicht der , dem Liebe fremd ist , weh‘ dem Toren !

32 Wie könnt‘ ich vor- und rückwärts für mich sorgen ,
Wär‘ mir des Freunds allstrahlend Licht verborgen ?

33 Dies Wort , die Lieb‘ spricht’s , die dem Spiegel gleicht ;
Nützt wohl ein Spiegel , der von Fehlern schweigt ?

34 Mit Rost bedeckt ein Spiegel ist die Seele ,
Der nicht die Liebe kündet ihre Fehle !

35 Vernimm dies Gleichnis , Freund , das ich erzähle ,
Denn es entspricht der Lage meiner Seele .

( 362 ) 74% FAR
( 124 ) 26% FAR - ENG

( 160 ) 20% FAR - ENG
( 639 ) 80% ENG

( 160 ) 20% FAR - ENG
( 639 ) 80% ENG

Rumi: Mathnawi. Vorrede (Verse 1 - 35)

Franziska Schmid /
  • Created on 2018-05-18 11:21:17
  • Modified on 2018-05-23 16:32:38
  • Aligned by Franziska Schmid
فارسی
English
Deutsch
بسم الله الرحمن الرحيم

1 بشنو از نی چون حکایت می کند
از جداییها شکایت می کند

2 کز نیستان تا مرا ببریده اند
از نفیرم مرد و زن نالیده اند

3 سینه خواهم شرحه شرحه از فراق
تا بگویم شرح درد اشتیاق

4 هر کسی دور ماند از اصل خویش
باز جوید روزگار وصل خویش

5 من بهر جمعیتی نالان شدم
جفت بدحالان و خوش حالان شدم

6 هر کسی از ظن خود شد یار من
از درون من نجست اسرار من

7 سر من از ناله ی من دور نیست
لیک چشم و گوش را آن نور نیست

8 تن ز جان و جان ز تن مستور نیست
لیک کس را دید جان دستور نیست

9 آتشست این بانگ نای و نیست باد
هر که این آتش ندارد نیست باد

10 آتش عشقست کاندر نی فتاد
جوشش عشقست کاندر می فتاد

11 نی حریف هر که از یاری برید
پرده هااش پرده های ما درید

12 همچو نی زهری و تریاقی که دید
همچو نی دمساز و مشتاقی که دید

13 نی حدیث راه پر خون می کند
قصه های عشق مجنون می کند

14 محرم این هوش جز بیهوش نیست
مر زبان را مشتری چون گوش نیست

15 در غم ما روز ها بیگاه شد
روز ها با سوز ها همراه شد

16 روزها گر رفت گو رو باک نیست
تو بمان ای آنک چون تو پاک نیست

17 هر که جز ماهی ز آبش سير شد
هر که بی روزيست روزش دير شد

18 در نيابد حالِ پخته هيچ خام
پس سخن کوتاه بايد والسلام

19 بند بگسل باش آزاد ای پسر
چند باشی بندِ سيم و بندِ زر

20 گر بريزی بحررا در کوزۀ
چند گُنجد قسمت يک روزۀ

21 کوزۀ چشم حريصان پر نشد
تا صدف قانع نشد پر دُر نشد

22 هر کرا جامه ز عشقی چاک شد
او ز حرص و جملۀ عيبی پاک شد

23 شاد باش ای عشقِ خوش سودای ما
ای طبيت جملۀ علتهای ما

24 ای دوای نخوت و ناموسِ ما
ای تو افلاطون و جالينوس ما

25 جسم خاک از عشق بر افلاک شد
کوه در رقص آمد و چالاک شد

26 عشق جان طور آمد عاشقا
طور مست و خَرَّ موسی صاعقا

27 با لب دمسازِ خود گر جفتمی
همچو نی من گفتنیها گفتمی

28 هرک او از هم زبانی شد جدا
بی زبان شد گرچه دارد صد نوا

29 چونک گل رفت و گلستان در گذشت
نشنوی زآن پس ز بلبل سر گذشت

30 جمله معشوقست و عاشق پردۀ
زنده معشوقست و عاشق مردۀ

31 چون نباشد عشق را پروای او
او چو مرغی ماند بی پر وای او

32 من چگونه هوش دارم پيش و پس
چون نباشد نورِ يارم پيش و پس

33 عشق خواهد کين سخن بيرون بود
آينه غمّاز نبود چون بود

34 آينه ات دانی چرا غمّاز نيست
زآنک زنگار از رخش ممتاز نيست

35 بشنويد ای دوستان اين داستان
خود حقيقت نقدِ حال ماست آن

In the Name of God the Merciful , The Compassionate .

1 Listen to the reed how it tells a tale ,
complaining of separations

2 Saying , " Ever since I was parted from the reed-bed ,
my lament hath caused man and woman to moan .

3 I want a bosom torn by severance ,
that I may unfold ( to such a one ) the pain of love-desire .

4 Every one who is left far from his source
wishes back the time when he was united with it .

5 In every company I uttered my wailful notes ,
I consorted with the unhappy and with them that rejoice .

6 Every one became my friend from his own opinion ;
none sought out my secrets from within me .

7 My secret is not far from my plaint ,
but ear and eye lack the light ( whereby it should be apprehended ) .

8 Body is not veiled from soul , nor soul from body ,
yet none is permitted to see the soul .

9 This noise of the reed is fire , it is not wind :
whoso hath not this fire , may he be naught !

10 ’Tis the fire of Love that is in the reed ,
’tis the fervour of Love that is in the wine .

11 The reed is the comrade of every one who has been parted from a friend :
its strains pierced our hearts .

12 Who ever saw a poison and antidote like the reed ?
Who ever saw a sympathiser and a longing lover like the reed ?

13 The reed tells of the Way full of blood
and recounts stories of the passion of Majnun .

14 Only to the senseless is this sense confided :
the tongue hath no customer save the ear .

15 In our woe the days ( of life ) have become untimely :
our days travel hand in hand with burning griefs .

16 If our days are gone , let them go ! ’tis no matter .
Do Thou remain , for none is holy as Thou art !

17 Whoever is not a fish becomes sated with His water ;
whoever is without daily bread finds the day long .

18 None that is raw understands the state of the ripe :
therefore my words must be brief . Farewell !

19 O son , burst thy chains and be free !
How long wilt thou be a bondsman to silver and gold ?

20 If thou pour the sea into a pitcher ,
how much will it hold ? One day’s store .

21 The pitcher , the eye of the covetous , never becomes full :
the oyster-shell is not filled with pearls until it is contented .

22 He ( alone ) whose garment is rented by a ( mighty ) love
is purged of covetousness and all defect .

23 Hail , O Love that bringest us good gain
thou that art the physician of all our ills ,

24 The remedy of our pride and vainglory ,
our Plato and our Galen !

25 Through Love the earthly body soared to the skies :
the mountain began to dance and became nimble .

26 Love inspired Mount Sinai , O lover ,
( so that ) Sinai ( was made ) drunken and Moses fell in a swoon .

27 Were I joined to the lip of one in accord with me ,
I too , like the reed , would tell all that may be told ;

28 ( But ) whoever is parted from one who speaks his language
becomes dumb , though he have a hundred songs .

29 When the rose is gone and the garden faded ,
thou wilt hear no more the nightingale’s story .

30 The Beloved is all and the lover ( but ) a veil ;
the Beloved is living and the lover a dead thing .

31 When Love hath no care for him ,
he is left as a bird without wings . Alas for him then !

32 How should I have consciousness ( of aught ) before or behind
when the light of my Beloved is not before me and behind ?

33 Love wills that this Word should be shown forth :
if the mirror does not reflect , how is that ?

34 Dost thou know why the mirror ( of thy soul ) reflects nothing ?
Because the rust is not cleared from its face .

35 O my friends , hearken to this tale :
in truth it is the very marrow of our inward state .
1 Hör’ auf der Flöte Rohr , was es verkündet ,
Hör’ , wie es klagt , von Sehnsuchtsschmerz entzündet :

2 „Als man mich abschnitt am beschilften See ,
Da weinte alle Welt bei meinem Weh .

3 Ich such’ ein sehnend Herz , in dessen Wunde
Ich gieße meines Trennungsleides Kunde :

4 Sehnt doch nach des Zusammenweilens Glück
Der Heimatferne allzeit sich zurück .

5 Klagend durchzog ich drum die weite Welt ,
Und Schlechten bald , bald Guten beigesellt ,

6 Galt jedem ich als Freund und als Gefährte ,
Und keiner fragte , was mein Herz beschwerte .

7 Und doch so fern ist’s meiner Klage nicht ,
Den Sinnen nur fehlt der Erkenntnis Licht .

8 So find auch Seel’ und Leib einander klar ,
Doch welchem Aug’ stellt’ je ein Geist sich dar ? "

9 Kein Hauch , nein Feuer sich dem Rohr entwindet .
Verderben dem , den diese Glut nicht zündet !

10 Der Liebe Glut ist’s , die im Rohre saust ,
Der Liebe Seufzen , das im Wein aufbraust .

11 Getrennter Liebenden Gefährtin sie ,
Zerreißt das Innerste die Melodie .

12 Als Gift , als Gegengift stets unvergleichlich ,
An Mitgefühl und Sehnsucht unerreichlich ,

13 Gibt sie vom Pfad im Blute uns Bericht ,
Von Medschnuns Liebe singt sie manch Gedicht .

14 Vertraut mit diesem Sinn ist nur der Tor ,
Gleichwie der Zunge Kundsmann nur das Ohr .

15 In Leid sind unsre Tage hingeflogen ,
Und mit den Tagen Plagen mitgezogen !

16 Und ziehn die Tage , laß sie ziehn in Ruh‘ ,
O du der Reinen Reinster , daure du !

17 Den Fisch nur sättigt nie die Flut , doch lang
Sind des Darbenden Tage , lang und bang .

18 Aber mein Wort sei kurz ; versteht doch nicht
Der Rohe , was der Vielgeprüfte spricht .

19 Sei frei , mein Knabe , und durchbrich die Schranke ,
Zu lang war Gold und Silber dein Gedanke !

20 Denn gössest du das Meer in einen Krug ,
Was faßt er ? Kaum für einen Tag genug .

21 Voll wird des Geiz’gen Aug’ nie ; doch verleiht
Der Muschel Perlen die Genügsamkeit .

22 Wem immer Liebe riß das Kleid entzwei ,
Der ist von Geiz und aller Schande frei .

23 O Liebe , du mein süßes Weh , Heil dir ,
Meiner Gebresten Balsam , für und für !

24 Du heilst von Scham und Hochmut mein Gemüte ,
O du der alten Weisen schönste Blüte !

25 Den Leib von Staub ließ Lieb‘ gen Himmel schweben ,
Der Berg zerbarst , den Liebe macht erbeben ;

26 O Freund , Horeb ist worden liebestrunken ,
Und Moses ist ohnmächtig hingesunken !

27 Wär‘ mir der , den ich liebe , Mund an Mund
Vereint , o manches wollt‘ ich tun auch kund .

28 Doch stumm ist selbst , wer hundert Weisen kennt ,
Ist er von dem , der ihn versteht , getrennt .

29 Wenn Lenz entflohn , wenn hin die Zeit der Rosen ,
Hörst du nicht mehr die Nachtigallen kosen .

30 Zwei Wesen Lieb‘ zu einem Ding verwebt ,
Tot ist , was liebt , nur das Geliebte lebt .

31 Dem Vogel , der die Fittiche verloren ,
Gleicht der , dem Liebe fremd ist , weh‘ dem Toren !

32 Wie könnt‘ ich vor- und rückwärts für mich sorgen ,
Wär‘ mir des Freunds allstrahlend Licht verborgen ?

33 Dies Wort , die Lieb‘ spricht’s , die dem Spiegel gleicht ;
Nützt wohl ein Spiegel , der von Fehlern schweigt ?

34 Mit Rost bedeckt ein Spiegel ist die Seele ,
Der nicht die Liebe kündet ihre Fehle !

35 Vernimm dies Gleichnis , Freund , das ich erzähle ,
Denn es entspricht der Lage meiner Seele .

( 362 ) 74% FAR
( 124 ) 26% FAR - ENG

( 160 ) 20% FAR - ENG
( 639 ) 80% ENG

( 160 ) 20% FAR - ENG
( 639 ) 80% ENG